Эй бандагони Аллоҳ! Моҳи Муҳаррам, моҳе, ки бо шумо ворид шудем — оё медонед, ки ин моҳ беҳтарин барои ибодатҳо ба мисли рӯза (сиём), беҳтарин моҳ барои рӯзадорӣ пас аз Рамазон тибқи шаҳодати Расули Аллоҳ (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) аст.

أفضَلُ الصِّيامِ بعد رمضانَ شَهرُ اللهِ — المُحَرَّمُ

«Беҳтарин рўза пас аз Рамазон — ин рӯза дар моҳи Аллоҳ ал-Муҳаррам аст».

Ин ҳадисро Муслим (1163) нақл кардааст.

Ва дар даҳуми ҳамин моҳ ҳодисаи бузурге рўй дод, ки ҳақ пирӯз шуд ва ботил хор шуд. Дар ин рӯз, даҳуми моҳи Муҳаррам, Аллоҳ Таъоло Мусо (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ва қавмашро наҷот дод ва Фиръавн ва қавмашро ғарқ кард. Ва чунон ки Ибни Аббос (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) мегӯяд, ки Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ба Мадина расид, дид, ки яҳудиён дар ин рӯз, яъне рӯзи Ошуро рӯза гирифтаанд. Мусулмонон пеш аз ин дар Макка низ рӯза медоштанд. Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) аз онҳо пурсид:

ما هذا اليَوْمُ الذي تَصُومُونَهُ؟

«Чаро дар ин рӯз рӯза мегиред (дар ин рӯз чӣ гуна рӯза доред)?»

Гуфтанд:

«Ин рӯзест, ки Аллоҳ Мусо ва қавмашро наҷот дод ва Фиръавн ва қавмашро ғарқ кард (ҳалок кард) ва аз ин рӯ Мӯсо дар ин рӯз ба нишони шукрона бар Аллоҳ рӯза гирифт ва мо низ рӯза мегирем».

Ва Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фармуд:

فَنَحْنُ أَحَقُّ وَأَوْلَى بمُوسَى مِنكُم

«Мо бар Мӯсо аз шумо бисёр ҳақ дорем ва ба Мӯсо аз шумо наздиктарем».

Ва фармуд, ки дар ин рӯз рӯза бигиранд ва худаш низ рӯза гирифт, (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод). Ин ҳадисро Бухорӣ (2004) ва Муслим (1130) нақл кардаанд.

Ва ин рўза фарз буд, то он даме, ки Аллоҳ Таоло фармони рӯза дар моҳи Рамазонро нозил кард ва сипас рӯзаи Ошуро мустаҳаб шуд. Чуноне ки Оиша (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) мефармояд:

«Чун амри рӯзадорӣ дар моҳи Рамазон нозил шуд, Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ба сӯи мардум рӯ оварда, фармуд:

إن عاشوراءَ يومٌ من أيامِ اللهِ فمَن شاء صامه ومن شاء تركَه

«Дарҳақиқат, Ошуро яке аз рӯзҳои Аллоҳ, ҳар ки хоҳад, дар ин рӯз рӯза бигирад ва ҳар ки нахоҳад, рӯза нагирад».

Ин ҳадисро Бухорӣ (4504) ва Муслим (1125) нақл кардаанд.

Ва чанде пеш аз даргузашти Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) дар охири умраш азми хешро баён кард, ки агар соли оянда умр бинад, ҳатман илова бар 10-уми моҳи Муҳаррам рӯза мегирад. (яъне илова бар худи рӯзи Ошуро) як рӯз пеш аз ин, ва гуфт:

لئِنْ بَقِيتُ إلى قابِلٍ، لأَصومَنَّ اليومَ التاسِعَ

«Агар то соли оянда (соли дигар) зиндагӣ кунам, ҳатман дар рӯзи 9-ум рӯза мегирам (то аз яҳудиён фарқ кунам).

Ин ҳадисро Муслим (2667) нақл кардааст.

Ин ибодати муҳими Аллоҳ Таоло аст. Шаъну эътибораш баланд аст. Ин чиро нишон медихад? Ва ин ки Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ин рӯзро махсусан интизор буд. Ибни Аббос мегӯяд:

«Пайғамбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ҳеҷ рӯзеро барои рӯзадорӣ ҷустуҷӯ намекард ва онро бартарӣ медод, магар ин рӯз (рӯзи Ошуро). Ин ҳадисро Бухорӣ (2006) ва Муслим (1132) ривоят кардаанд.

Ва чаро? Бале, зеро савоби ин кор бузург аст, зеро ин рӯза дар рӯзи Ошуро сабаби кафорати гуноҳҳои тамоми як соли гузашта аст. Паёмбар (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) фармуданд:

وصِيامُ يومِ عاشُوراءَ، إِنِّي أحْتَسِبُ على اللهِ أنْ يُكَفِّرَ السنَةَ التِي قَبْلَهُ

«Рӯза доштани рӯзи Ошуро — умедворам, ки Аллоҳ гуноҳони як соли гузаштаро ба воситаи он мебахшад».

Ин ҳадисро Муслим (1162) нақл кардааст.

Бехтарин кор эй бандагони Аллоҳ ин аст, ки агар дар рузи Ошуро ва як рузи пеш аз он 9 ва 10-уми мохи мухаррам руза бигиред. Пас аз ин, агар танҳо 10-уми моҳи Муҳаррам рӯза дошта бошед, шарафаш пасттар аст. Ин ҳам имконпазир аст, аммо он дар шаъну шараф пасттар аст.

Оё дар рӯзи Ошуро, як рӯз пеш аз он ва пас аз он рӯза гирифтан мумкин аст? Ин дар суннати Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) нест. Аз Паёмбар (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) ҳеҷ чизи боэътимоде нест. Ё барои рӯзадорӣ мардум мегӯянд: «Дар рӯзи Ошуро рӯза бигир ва агар хоҳӣ, як рӯз пеш аз он ва агар хоҳӣ, пас аз он рӯзаро бигир». Ин низ дар суннати Паёмбар (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) нест. Фақат истисно, мегӯянд уламо ва инро Ибни Аббос (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) гуфтааст, агар шахс дар бораи фарорасии моҳи Муҳаррам шак кунад ва аз он бим дорад, ки моҳи Муҳаррамро аз даст надиҳад, рӯзи Ошуро ва аз ин рӯ, ба ҳар сурат, се рӯз рӯза мегирад. Он гоҳ имконпазир аст, пас ҳеҷ мушкиле нест.

Ва дар охир ба шумо мегӯям, ки аз он чизе, ки мо зикр кардем, чизҳои хеле муҳим ҳастанд.

Лаҳзаи аввал ин аст, ки мусалмон аз пирӯзӣ ва баланд шудани ҳақ шодӣ мекунад. Мусулмон касе нест, ки танҳо бо мушкилоти шахсии худ, манфиатҳои шахсии худ зиндагӣ кунад. Мусулмон вақте шод мешавад, ки мӯъминон шод мешаванд ва вақте мӯъминон ғамгин мешаванд, ғамгин мешавад. Вақте ки дини Аллоҳ Таоло баланд мешавад шод мешавад. Ин мусулмон аст. Ин хулоса аз таърихи Мӯсо (ъалейҳиссалом) аст.

Ва хулосаи дувум, эй бандагони Аллоҳ, ин аст, ки мусалмон бояд аз ғайри мусалмон фарқ дошта бошад. Шахсияти мусалмон бояд аз шахсияти ғайримусалмонон фарқ кунад. Ин ҳукмро Аллоҳ ва Расулаш муқаррар кардаанд. Чунон ки Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фармудаанд:

«Ман аз аҳли китоб фарқ мекунам ва дар рӯзи нӯҳуми моҳи муҳаррам низ рӯза мегирам».

Имрӯз бо мусалмонон чӣ мешавад? Мо ҳама аз они Аллоҳ ва бозгашти мо ба сӯи Ӯст ​​(инна ли-Лаҳи ва инна илайҳи роҷиъун). Бо ҳам рақобат мекунанд, то мисли кофирон шаванд ва худро хор кунанд ва Аллоҳ онҳоро хор кард ва нотавон шуданд. Ва агар ба дини Аллоҳ мустаҳкам шаванд, Аллоҳ ба онҳо тавонои ва қувват медиҳад.

Ва ниҳоят чизи охирин. Дар мавриди рӯзи Ошуро мардум ба се қисм тақсим шуданд: ду ифрот — (аз ҳад гузаштан дар коре) ва як роҳи рост.

Аввалин ифрот одамоне мебошанд, ки дар рӯзи Ошуро ид, ҷашн, муомила мекунанд, ҳатто ғизои махсус омода мекунанд, тақсим мекунанд, тӯҳфаҳо медиҳанд, ба фарзандони худ, аҳли оилаашон дар ин рӯзҳо корҳоеро анҷом медиҳанд, ки дар дигар рӯзҳо анҷом намедиҳанд. Ин хатост. Ва ин корро пайравони суфиҳо мекунанд.

Ва ифроти дигар онон ҳастанд, ки ин рӯзро рӯзи ғаму андӯҳ, мотам ва лату кӯб ва шиканҷа ва рехтани хун қарор дода, гӯё аз марги Ҳусайн (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) андӯҳи худро нишон медиҳанд. Гузашта аз ин, дар ин рӯз даҳшатноктарин кор — ширк-ро анҷом медиҳанд: ба аҳлу байти Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) дуои талаб мекунанд, аҳли байти Паёмбар (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам)-ро баланд мебардоранд, ба дараҷаи Аллоҳ. Аллоҳ Таоло моро нигаҳбон бошад. Ва ин сухан дар бораи рофидаҳо (равофид) меравад.

Ва роҳи мустақим (сиротал-мустақим), роҳи мӯътадили аҳли суннати вал-ҷамоъат вуҷуд дорад. Мо ин рӯзро бо чизе таъкид намекунем, на ид ва на мотам, балки танҳо як чиз аст, ки ин рӯза (сиям) аст.

Эй бандагони Аллоҳ! Наздикону фарзандон, хешу табор, ҳамсояву дӯстон ва мусалмононро фаромӯш накунед ва ташвиқ кунед, то ин рӯзу фурсатро аз даст надиҳед, ки савобаш кафорати гуноҳҳои соли гузашта аст.

Сообщение Ошуро: ин фурсатро аз даст надиҳед появились сначала на Nuri Islom.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسْلِمُون

«Эй касоне, ки имон овардаед! Аз Аллоҳ битарсед ва ба ҳақиқӣ аз Аллоҳ битарсед ва танҳо дар ҳоли таслими (мусалмон) бимиред».

(Қуръон, сураи «Имрон», 3:102).

Эй мӯъминон! Аллоҳ Таъоло махлуқот: ҷину инсонҳоро барои як чизи муҳим ва бузург офаридааст. Ин чист?! Ин бузургтарин ҳадаф чист, ки Аллоҳ тамоми махлуқотро барои он офаридааст, ки Аллоҳ барои онҳо паёмбаронашро ба рӯи замин фиристод, Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) Биҳишт ва Ҷаҳаннамро барои онҳо офаридааст, ҳадафаш Аллоҳ Таъоло рӯзи қиёматро барояш муқаррар кардааст ва барои он амри ногузир қарор додааст, ин офати наздики рӯзи Қиёмат рӯй хоҳад дод? Ин ҳадаф, ки муҳимтарин амре аз ҳамаи амрҳои Аллоҳ Таъоло аст, Тавҳид (яктопарастӣ) аст, ки парастиш танҳо ба Аллоҳи ягона аст.

Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) мефармояд:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

«Ман ҷину инсҳоро танҳо барои он офаридаам, ки Маро бипарастанд (танҳо барои Тавҳид)».

(Қуръон, сураи «Зориёт», 51:56).

Ва Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) мефармояд:

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُون

«Ва (эй Муҳаммад), пеш аз ту ҳеҷ паёмбареро нафиристодем, то ба онҳо ваҳй надиҳем, ки ҳеҷ худое (лоиқи парастиш) ҷуз Ман нест, пас Маро бипарастед».

(Қуръон, сураи «Пайғамбарон», 21:25).

Эй мӯъминон, тавҳиди Аллоҳро риоя кунед! Дар ботин ва зоҳир танҳо Офаридгори якторо бипарастед ва дилҳоятонро танҳо ба Офаридгори худ бубандед ва аз ҳар навъ ва зуҳуроти ширк рӯй гардонед.

Бидонед, эй бандагони Аллоҳ, ин чизе, ки бисёриҳо аз он беэътиборӣ мекунанд ва бисёриҳо мегӯянд: «То ба кай дар бораи Тавҳид ҳарф мезанем?!», ҳаст сабаби муҳимтарин осоиштагӣ пайдо кардани шумо дар дунё ва дар дунёи абадист.

Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) дар Қуръон мефармояд:

الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُم بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُون

«Албатта, барои касоне, ки имон овардаанд ва имони худро ба зулм намепӯшонанд, осоиштагӣ аст ва онҳо дар роҳи рост ҳастанд»

(Қуръон, сураи «Анъом» 6:82)

«Имонатро ба бенизомӣ (зулм) напӯшон» — чӣ аст бенизомӣ?! Беадолатӣ чист?! Бидонед, ки бузургтарин зулм — ширк аст. Дар ин оят Аллоҳ Таъоло аз ширк сухан меронад. Тавре ки Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) дар бораи ширк фармудааст:

إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيم

«Дарҳақиқат, ширк (яъне касеро ба Аллоҳ шарик кардан) — ситаме бузург аст».

(Қуръон, сураи «Луқмон», 31:13).

Эй бародарон, эй мусулмонон! Бидонед, ки Тавҳид муҳимтарин сабабе аст, ки Аллоҳ Таъоло мардумро ба сарзаминҳо волӣ мекунад. Муҳимтарин далели он аст, ки Аллоҳ ба мардум дар кишварҳо осоиштагӣ медиҳад. Муҳимтарин далели он аст, ки Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) ба мардум қувват мебахшад ва ба дини онҳо бузургӣ медиҳад. Дар ин бора Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) дар Қуръон гуфтааст. Гӯш кунед ва дар бораи ин суханон фикр кунед! Офаридгори шумо мегӯяд:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا

«Аллоҳ ба касоне аз шумо, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ваъда дод, ки албатта дар рӯи замин халифаашон созад, чун мардумеро, ки пеш аз онҳо буданд, халифаашон сохт. Ва динашонро, ки худ барояшон писандида аст, ки Ислом аст устувор созад. Ва ваҳшаташонро ба эминӣ бадал кунад, ҳар вақте ки Маро мепарастанд ва ҳеҷ чизеро бо Ман шарик намекунанд».

(Қуръон, сураи «Нур», 24:55)

Ин аст сабаби ин чизҳо, аз қабили осоиштагӣ, қувват дар рӯи замин, он чизе, ки Аллоҳ дар рӯи замин волиён месозад — ин аст Тавҳид!

Чӣ гуна мо мехоҳем, ки мусалмонон дар рӯи замин осоиштагӣ, бузургӣ ва тавоноӣ бошанд ва дар кишварҳо ҳоким бошанд, агар имрӯз вазъи уммат чунин аст, ки тамоми қавмҳо ва қабилаҳо ба сари қабрҳо мераванд ва мурдагонро ибодат мекунанд, агар тамоми гурӯҳе аз мардум ҳоҷати хешро на ба Аллоҳ Таъоло муроҷеъ мекунанд, балки ба ҷуз аз Ӯ ба ҳар гуна “авлиё” муроҷиат мекунанд, вақте ба баъзе маконҳои “муқаддас” бираванд ва дар он ҷо роҳи ҳалли мушкили худро меҷӯянд, вақте ки мардум дар атрофи Каъба не, балки дар гирди қабрҳо тавоф мекунанд, вақте ки мардум рафта ҳайвоноти қурбониро на ба ризои Аллоҳ забҳ мекунанд, аз ин гуна навъҳои паҳншудаи ширк, аз қабили тумор, ҳар гуна фолбинӣ, муроҷиат ба фолбин ва ғайра?! Ва бадтарин чиз ин аст, ки аз мардуме, ки донишманду олим ба ҳисоб мераванд, маломате намешунавед ва ин бузургтарин гуноҳ аст. Ва ҳеҷ ёваре ҷуз Аллоҳ нест. Ва яке аз онҳо набошед!

Чи будани Тавҳид ва аҳамияти ин чизеро кам одамон мефаҳманд. Фақат ҳайратовар ва тааҷҷубовар аст, вақте мебинед, ки мардум, мусулмонон аз даъвати мардум ба Тавҳид рӯй мегардонанд ва мегӯянд: «Ин вақт нест» ё «Ин чизи асосӣ нест» ва аз огоҳ кардани мардум аз ширк рӯй мегардонанд. Ва ширк сахттарин гуноҳест, ки дар рӯи замин ба Аллоҳ нофармонӣ мешавад. Оё касе ба мусалмонон кафолат додааст, ки ҳаргиз ба ширк намеафтанд?! Ин кафолатро кӣ додааст?! Чаро даъват ба Тавҳид ва огоҳӣ аз ширк суст шудааст?! Ба ҷойи даъвати Тавҳид ба сӯи Парвардигорашон, мардумро, мусулмононро ба сиёсат даъват мекунанд, ба ҳаракатҳои гуногуни сиёсӣ, шавқу рағбати дунявӣ ва ҳар гуна корҳои дигаре, ки Аллоҳ Таъоло амр накардааст, ғӯта шаванд.

Эй бандагони Аллоҳ! Бидонед, ки вазифаи паёмбарони Аллоҳ даъват ба Тавҳид, расонидани Тавҳид, яъне дини Аллоҳ Таъоло буд. Нӯҳ (алайҳиссалом) дар миёни қавми худ ҳазор сол камтар аз панҷоҳ (950) сол дар рӯи замин монд. Ӯ чӣ кор мекард?! Ӯ тақрибан даҳ аср мардуми худро ба Тавҳид даъват кардааст. Ҳазрати Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баъди зуҳур шудан аз рӯзҳои аввал то охирон ба чи даъват мекард ва сездаҳ сол танҳо ба ҳамин даъват мекард?! Фақат ба Тавҳид даъват мекард ва вақте дар бистари марг қабл аз маргаш. Модари мо Оиша (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) ва аз Ибни Аббос (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) ривоят мекунанд, ки чун марги Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фаро расид, дароз кашид ва либосҳояшро ба рӯи худ андохт ва чун нафаскашӣ барояш душвор шуд, ин либосҳоро аз рӯяш гирифт. Ва охирин сухане, ки гуфт, ин буд, ки гуфт, ки лаънат бар умматҳои пешин, бар соҳибони китоб, касоне, ки аз қабри паёмбаронашон масҷид, ибодатгоҳҳо сохтанд, аз корҳое, ки мекарданд, ҳушдор медиҳанд, огоҳӣ аз ширк. Ин ҳадисро Бухорӣ (435) ва Муслим (531) ривоят кардаанд.

Эй мусулмонон, агар наҷот хоҳем, агар комёб хоҳем, бояд Тавҳидро риоя кунем! Ва ҳар яки мо бидуни истисно, пеш аз ҳама бояд аз худ оғоз кунем, Тавҳиди худро бозбинӣ кунем, аз наздикон, аз аҳли оила, аз дӯстон, аз муҳити худ оғоз кунем, онҳоро ба парастиши танҳо Аллоҳи ягона даъват кунем, ки шарике надорад (Тавҳид) ва худ ва атрофиёнамонро аз ҳар гуна зуҳури ширк боздорем.

Бидонед, эй бандагони Аллоҳ, яке аз макру найрангҳои даҳшатноктарини шайтон он чизест, ки дар инсон васваса мекунад: «Аммо шумо ба ҳар ҳол мусулмон таваллуд шудаед», «Тамоми умри худро дар муҳити мусулмон гузарондаед ва ба воя расидаед», шумо Тавҳидро мехонед, хатари ширк нестед». Инсон гумон мекунад, ки аллакай медонад ва мефаҳмад, аз ин рӯ ҳоҷат ба ёдоварӣ дар бораи Тавҳид ва ҳушдор додан аз ширк нест. Ин даҳшатноктарин доми шайтон аст!

Эй мусулмонон! Бидонед, ки паёмбарони Аллоҳ аз ширк нисбат ба худ метарсиданд ва аз миёни ин одамизод интихобшуда буданд. Иброҳим (алайҳис-салом), маҳбуби Аллоҳ (ҳалилуллоҳ), ки аз ширк нисбат ба худ ва авлодаш метарсид (ва авлодаш киҳоянд? Дар авлодаш паёмбарони Аллоҳ ҳастанд) — ва ӯ метарсид барои ширки худ ва барои онҳо.

Ва Аллоҳ мегӯяд, ки ӯ бо ин дуъо ба сӯи Аллоҳ рӯй меовард:

وَاجْنُبْنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعْبُدَ الْأَصْنَامَ

«Маро ва авлоди маро (фарзандони маро) аз парастиши бутҳо дур кун».

(Қуръон, сураи Иброҳим, 14:35).

Иброҳими Таймӣ, яке аз пешиниён, яке аз пайравон, ҳангоме ки ин оятро мутолиа кард, чунин гуфт: «Баъд аз Иброҳим кист аз ин бадбахтӣ (ширк) суғурта шудааст?». Яъне пас аз Иброҳим чӣ касе ҳақ дорад, ки аз ширк натарсад?! Ту кистӣ ва Иброҳим кист?!

Эй мӯъминон! Бидонед, ки яке аз василаҳо ва усулҳои хатарноки шайтон ин аст, ки мусалмононро гумроҳ мекунад ва онҳоро ба чизҳое, чун бидъат, навоварӣ дар дин даъват мекунад. Ин ҳам яке аз даҳшатноктарин найрангҳои шайтон аст, ки шайтон дӯст медорад. Ӯ мардумро ба бидъат раҳнамун карданро афзалтар медонад, аз он ки ба гуноҳ роҳ диҳад, зеро ин динро хароб мекунад, зеро мусалмонон ва умматро аз ҳам ҷудо мекунад. Бидъат — он аст, ки чизе ба дини Аллоҳ ворид карда шавад, ки Аллоҳ Таъоло онро собит накардааст ва Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барпо накардааст.

Хатари бидъатҳо бисёр бузург аст ва балоҳои зиёде меорад! Бидонед, ки яке аз хатарҳои бидъат ин аст, ки ҳар кас бидъат ворид кунад ва ба он пайравӣ кунад, ба маънои он аст, ки Аллоҳ ва Расулашро дурӯғгӯ мешуморад. Аллоҳ аз ин нигоҳ дорад! Чаро?! Бале, зеро Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) ки фармудааст:

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا

«Имрӯз барои шумо дини шуморо комил кардам ва неъмати Худро бар шумо тамом кардам ва Исломро барои шумо дин ихтиёр кардам.».

(Қуръон, сураи «Моида», 5:3).

Ва агар касе гумон кунад, ки ба ин дин чизе илова кардан лозим аст, ин маънои онро дорад, ки гумон мекунад, ки Аллоҳ дурӯғ гуфтааст, ин динро пурра накардааст. Ва Имом Молик фармудаанд: «Ҳар кас бидъатеро ба дин ворид кунад ва онро некӣ медонад, мегӯяд, ки Муҳаммад дар пайғамбарӣ хиёнат кардааст». Яъне он чиро, ки бояд бирасонад, нарасонидааст, зеро Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) мефармояд: «Имрӯз дини шуморо барои шумо ба камол расонидам». Ва баъд Имом Молик фармуд: «Он чизе, ки дар замони Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дин набуд, имрӯз наметавонад дин бошад»…

Аллоҳ Таъоло моро аз яктопарастон (муваҳҳидон) ва пайравони Суннати ҳазрати Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бигардонад.

Аллоҳ бузург аст (Аллоҳу акбар)! Аллоҳу акбар! Аллоҳу акбар! Аллоҳу акбар! Аллоҳу акбар! Аллоҳу акбар! Нест ҳеҷ худое лоиқи ибодат ба ғайр аз Аллоҳ (Ла илаҳа иллалаҳ)! Аллоҳу акбар! Ва ҳамду сано барои Аллоҳ (ва ли-ллаҳи-л-ҳамд).

Эй бандагони Аллоҳ! Дар ин рӯзи иди бузург барои муъминон, мутаассифона, бисёре аз мусалмонон ба корҳое даст мезананд, ки гуноҳ ва мазаммат аст. Яке аз ин чизҳо омехта шудани ду ҷинс аст: зану мард, вақте ки зану мард ҷамъ мешаванд ва дар як ҷомеа бо ҳам ҳастанд, ин идро ҷашн мегиранд. Ин ҳаром аст эй бандагони Аллоҳ! Ҳадафи шариат — пешгирӣ аз ин аст. Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) дар бораи занони Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд:

وَإِذَا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتَاعًا فَاسْأَلُوهُنَّ مِن وَرَاءِ حِجَابٍ

«Ва агар аз онҳо чизе бипурсед, пас аз як монеъа бипурсед».

(Қуръон, сураи «Иттиҳод», 33:53).

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) тамоми чораҳоро меандешиданд, то аз ин чиз – омехташавии ҷинсҳо пешгирӣ кунанд. Бубинед: ҳатто дар поктарин ҷойҳои рӯи замин — дар масҷидҳое, ки гумон дар бораи васвасаи нафс ба сари одам намеояд, зеро мардум барои намоз ба масҷид меоянд — ва ҳатто дар ин ҷо Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) қатори мардонро аз занон ҷудо кард. Ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) чунон кард, ки чун намозро тамом кард, дарҳол аз он ҷо берун наравад. Барои чӣ? То он даме ки занҳо берун бароянд, мардон нишинанд, то омехта нашаванд. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар масҷиди худ барои занон дари махсусе сохт, ки аз он занон медароянд ва аз он хориҷ мешуданд. Ҳамаи ин барои пешгирии омехта шудани байни ҷинсҳо. Эй бандагони Аллоҳ, мутаассифона, имруз мусулмонон базм ташкил мекунанд, ки дар он зану мард якҷоя буда, шоди мекунанд.

Пас, эй бандагони Аллоҳ. Яке аз чизҳое, ки дар миёни бисёре аз мусалмонон дар ин рӯзҳо маъмул аст, ин аст, ки мусалмонон суруд ва мусиқӣ гӯш мекунанд. Эй бандагони Аллоҳ ин гуноҳ ва нофармонии Аллоҳ Таъоло аст, зеро Аллоҳ Таъоло ин чизро мусиқи, сухани беҳуда номидааст (лаҳва-л-ҳадис):

وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ

«Аз миёни мардум касоне ҳастанд, ки сухани беҳуда мехаранд, то бе ҳеҷ донише аз роҳи Аллоҳ гумроҳ кунанд»

(Қуръон, сураи «Луқмон», ояти 31:6).

Ибни Масъуд (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) аз саҳобагони Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) савганд хӯрд ва фармуд: «Ин сухани беҳуда — онҳост, таронаҳо ва мусиқӣ». Ин асарро Ибни Абу Шуейба (6/310) ва ал-Ҳоким (2/411) ривоят кардаанд, Шайх Албонӣ онро саҳеҳ гуфтааст.

Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳадисе, ки аз Абу Молик ал-Ашъарӣ (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) ривоят шудааст, фармуд:

لَيكونَنَّ من أمَّتِي أقوامٌ، يَستحِلُّون الحِرَ والحريرَ، والخمرَ والمعازفَ

«Дар уммати ман мардуме пайдо мешаванд, ки фаҳшо, абрешим, май ва асбобҳои мусиқиро ҳалол медонанд». Ин ҳадисро Бухорӣ (5590) ривоят кардааст.

Ин иҷозат нест! Ягона истисно барои занон — ва ҳатто баъзе уламо мегӯянд, ки барои духтарони хурдсол — дойраи (даф) бе зангӯла аст, танҳо онро задан ва шояд ба он шеър хондан. Ин ягона истисно аст, ки танҳо барои занони ҷавон иҷозат дода шудааст ва барои мардон ғайри қобили қабул аст.

Яке аз чизҳое, ки дар ин рӯзҳо низ маъмул аст, ки мардум ин идро ҷашн мегиранд, зиёдатӣ, исроф аст. Ин барои мусулмонон қобили қабул нест! Бубинед, ки одамон чи қадар исроф мекунанд. Аллоҳ Таъоло дар Қуръон фармуд:

يَا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ

«Эй фарзандони Одам, дар назди ҳар масҷид худро оро диҳед ва бихӯреду бинӯшед, вале исроф накунед. Албатта, Ӯ (Аллоҳ) исрофкунандагонро дӯст намедорад».

(Қуръон, сураи «Аъроф», 7:31).

Эй мӯъминон! Бале, ин рӯз, рӯзи ид (явмул-ид) иди саиди Фитр барои мусалмонон рӯзи шодӣ ва фароғат аст. Мусулмонон аз он шодӣ намекунанд, ки Рамазон тамом шуд, онҳо шодӣ мекунанд, ки Аллоҳ Таъоло ба онҳо иҷозат дод, ки як моҳи дигар Рамазонро сипарӣ кунанд ва онро бо ибодати Аллоҳ Таъоло ба анҷом расонанд, ба онҳо ин фурсат дода шуд, то бори дигар таслими худро ба Офаридгорашон нишон диҳанд, онҳо воқеан инро гирифтанд. Бузургтарин неъмат тавоноии анҷом додани корҳои солеҳ аст.

قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُون

«Бигӯ: «Ба фазли Аллоҳ ва раҳмати Ӯ шодмон шаванд. Ин беҳтар аз он чизест, ки онҳо ҷамъ мекунанд.»

(Қуръон, сураи «Юнус», 10:58).

Муъминон аз ин шод шаванд! Аз неъматҳои заминӣ шодӣ накунед, балки аз фурсати парастиши Офаридгори худ шодӣ кунед.

Аз ин рӯ, дар ин рӯзҳо ёдовар мешавам, ки бале, Рамазон гузашт, аммо парастиши Аллоҳ либоси мавсимӣ нест: онро барои Рамазон бипӯшед ва баъд аз тан кашед ва як сол фаромӯш кунед. Не! Пас аз Рамазон заиф нашавед! Эй бандагони Аллоҳ дар ин моҳ Аллоҳро бисёр ёд кардед, ба масҷидҳои Аллоҳ бисёр омадед, намозро бисёр ва хоксорона хондед, китоби Аллоҳро бисёр хондед. Бале, албатта, пас аз Рамазон ибодати инсон заиф мешавад ва монанди Рамазон нест. Аммо набояд ба он чи пеш аз Рамазон буд, барнагардед, то ҳамон гуна ё бадтар пеш аз Рамазон шавед. Ин дараҷаи ибодати Аллоҳро ақаллан андаке нигоҳ доред, пас аз Рамазон онро нигоҳ доред: ба намози шаб бархезед, ақаллан кам бошадҳам, вале пайваста, Китоби Аллоҳро бихонед, Аллоҳро ёд кунед, масҷидҳои Аллоҳро фаромӯш накунед.

Эй бандагони Аллоҳ! Дар ин рӯз ман мехоҳам ба шумо чунин чизеро, монанди дастгирии робитаҳои оилавӣ хотиррасон кунам. Қатъи робитаи хонаводагӣ — чӣ қадар ин кор дар миёни мусалмонон паҳн шудааст! Муҳаббат ва ваҳдати байни хешовандон чизест, ки Ислом ба он даъват мекунад, ки фосилаи байни хешовандон ҷилавгирӣ шавад. Шайтон мехоҳад ин — канда шудани робитаи байни хешовандон. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд:

«Ҳар кас бихоҳад, ки ризқи ӯ зиёд ва умраш дароз шавад, пайванди хешутаборӣ нигоҳ дорад». Ин ҳадисро Бухорӣ (5986) ва Муслим (2557) ривоят кардаанд.

Эй бандагони Аллоҳ, дар ин рӯз мӯъминонро даъват мекунам, ки ҳамаи моро дар Тавҳид, бар Суннат ва муҳаббати якдигар муттаҳид созанд. Ва ба якдигар табассум кунед ва нарм бошед, ба якдигар хушмуомила бошед, якдигарро дӯст доред. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд:

َبَسُّمُكَ فِي وَجْهِ أَخِيكَ لَكَ صَدَقَةٌ

«Табассуми ту бар чеҳраи бародарат — садақа аст». Ин ҳадисро Тирмизӣ (1956) ва ибни Маҷҷаҳ (529) ривоят кардаанд, Шайх Албонӣ онро саҳеҳ номидааст.

Эй мӯъминон! Ба лутфи Аллоҳ, ману шумо ин рӯзро дидем. Ва дар ин рӯз мехоҳам ҳама дар як чиз андеша кунанд: Аллоҳ Таъоло ба ману шумо иҷозат дод, ки дар хонахои Ӯ чамъ шавем, ба ману шумо иҷозат дод, ки ба Суннати Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пайрави кунем, ва дар айни ҳол мо дар амн, дар хавфу хатар нестем ва дар чунин нашъунамоем. Эй бандагони Аллоҳ, оё барои ин ба Аллоҳ шукр мегӯед?! Зеро агар шукр кунӣ, ба ту раҳматашро афзун мекунад ва агар шукрро фаромӯш кунӣ, туро аз ин раҳмат маҳрум месозад. Пас, эй бандагони Аллоҳ, барои ин ҳамду сано гуфтанро фаромуш накунед. Чи қадар ҷойҳое ки мардум оромона Аллоҳро ибодат карда наметавонанд ва ба Суннати паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) пайрави карда наметавоанд ва ободие надоранд, ки мо дар он зиндаги дорем!

Эй бандагони Аллоҳ! Дар ин рӯз мехоҳам худам ва шуморо аз зулм бар мардум огоҳ кунам. Ба мардум зулм накунед, зеро оқибати зулм, беадолатӣ бисёр аламовар аст. Чунки агар шахси беадолат хафашуда (мазлум) бар Аллоҳ дуо кунад, миёни дуъояш ва Аллоҳ деворе нест, Аллоҳ ин дуо ва ин лаънатҳоро кабул мекунад. Пас, андеша кунед, ки оё золим нестед, нисбат ба хонаводаатон, нисбат ба занҳоятон, нисбат ба фарзандонатон, нисбат ба ҳамсояҳо, рафиқон, онҳое, ки дар дасти шумо кор мекунанд. Он рӯзро ба ёд оред, ки ба ҳузури Зоте, ки зулмро ҳатто ба вазни зарра иҷозат намедиҳад, гирд меоед ва миёни мардум ҳисоб мешавад. Барои адолат кӯшиш кунед, адолатро риоя кунед, зеро Аллоҳ адолатро дӯст медорад.

Эй бандагони Аллоҳ! Дар ин рӯз мехоҳам ба худам ва шумоён ёдовар кунам, монанди эҳтироми ҳуқуқи волидайн: падар ва модар. Аллоҳ дар бисёр ҷойҳои Қуръон ҳуқуқи волидонро бо ҳуқуқи Худ зикр мекунад ва мегӯяд: «Ба Ман ибодат кунед ва бо волидон муносибати хуб кунед». Якҷоя ин ҳуқуқҳоро ба ҳам меорад. Ва муҳимтарин ҳаққи волидайн рафтори нек (ал-бирр) нисбат ба онҳост. Ва агар донед, ки нисбат ба падару модаратон ба қадри тақво нест, ҳоло рафторатонро бозбинӣ кунед, дар ҳоле, ки ҳанӯз метавонед, пеш аз фаро расидани марг, ки ба ҳама лаззатҳо хотима мебахшад. Аз ин фурсат истифода баред, агар ҳардуи волидонатон ё яке аз онҳо зинда бошанд.

Дар мавриди волидон бошад, лутфан ба онҳо муроҷиат мекунам. Нисбат ба фарзандони худ одил бошед. Дар миёни фарзандони худ адолат кунед ва аз Аллоҳ битарсед. Баъзеро беэътиноӣ макун, ба дигарон бартарӣ дода, чуноне ки бисёриҳо нисбат ба фарзандонашон мекунанд: баъзеро дӯст медоранд, бар онҳо бартарӣ медиҳанд ва дигаронро беэътиноӣ мекунанд, зеро агар хоҳед, ки фарзандонатон парҳезгор бошанд ва шуморо дӯст доранд ва эҳтиром кунанд, пас яке аз сабабҳои ин адолати шумо нисбати фарзандонатон аст.

Эй бандагони Аллоҳ, мехоҳам ба худам ва шумо аз намоз хондан ёдовар кунам. Мову шумо дар бораи намоз чӣ нодида гирифтаем! Диққати махсус диҳед, ки чӣ гуна намозҳои фарзро (ас-салауату-л-мафрудя) мехонед ва оё дар масҷидҳо мехонед, агар чунин имкон доред. Ҳангоме ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) даргузашт, охирин сухан ва паймонҳои ӯ ин буд:

الصَّلاَةَ الصَّلاَةَ

«Намоз, намоз». Ин ҳадисро Абу Довуд (5156), Аҳмад (585) ва ибни Маҷҷаҳ (2698) ривоят кардаанд, Шайх Албонӣ онро саҳеҳ гуфтааст.

Эй бандагони Аллоҳ! Ман худам ва шуморо даъват мекунам, ки аз ин мактаби Рамазон баҳраманд шавед, зеро Рамазон мактаби тақво буд. Фоидаҳое, ки дар Рамазон аз дарси тақво гирифтаед, нигоҳ дорем.

Эй занон! Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳангоми хутбаҳои идӣ махсус ба занон хитоб мекард, зеро занонро фармудааст, ки ба намози ид ҳозир шаванд.

Эй занон! Аз Аллоҳ битарсед, аз Офаридгори худ битарсед! Худро оро надиҳед, узвҳои мамнӯъи баданатонро фош макунед ва зебогии худро дар назди бегонагон нишон надиҳед, зеро ин гуноҳи бузург ва амали мазамматист! Аллоҳ Таъоло аз ин кор бар занони паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) манъ карда фармуд:

وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَى

«Ва худро ба зинати ҷоҳилияи пешин зинат макунед».

(Қуръон, сураи «Аҳзоб», 33:33).

Чун ин амр ба модарони мӯъминон аст, ки дар назди бегонагон чунин зебу зинат диҳанд, бар онҳо ҳаром аст, инчунин бар ҳамаи занони баъд аз онҳо ҳаром аст. Ин чиз – ороиш додан, шикастани ҳиҷоб, зебогии худро ба бегонагон нишон додан – ин аст, ки Аллоҳ Таъолоро ба хашм меорад. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд:

صِنْفانِ مِن أهْلِ النَّارِ لَمْ أرَهُما

«Ду тоифа аҳли Дӯзах, ки надидаам (яъне хоҳанд буд)» — ва яке аз ин ду тоифаро ном бурд:

نساء كاسيات عاريات، مائلات مميلات، رءوسهن كأسنمة البخت المائلة، لا يدخلن الجنة ولا يجدن ريحها

نِساءٌ كاسِياتٌ عارِياتٌ مائِلاتٌ مُمِيلاتٌ، رُؤُوسُهُنَّ كَأَسْنِمَةِ البُخْتِ المائِلَةِ، لا يَدْخُلْنَ الجَنَّةَ، ولا يَجِدْنَ رِيحَها

«(Инҳо) занони нимпӯшу нимбараҳна (яъне, ҳам либоспӯшу ҳам бараҳна) ҳастанд, ки моил (гуноҳ) ва моил (гуноҳ) мекунанд, сарашон мисли теппаҳои шутурҳои бухтин аст (яъне, онҳо мӯи онҳо мисли он аст, ки онҳо сари дуюм доранд, онҳо чунин мӯйҳои баланд мекунанд). Ба биҳишт намедароянд ва бӯи онро ҳис намекунанд». Ин ҳадисро Муслим (2128) ривоят кардааст.

Бидонед, эй занон, амнияту номуси шумо дар ҳиҷоби шумо, дар риояи шариати Аллоҳ аст. Ва аз ин афроде, ки ба фисқу фуҷур даъват мекунанд, ҳазар кунед, ки мехоҳанд зани мусалмон бад шавад ва фосиқ шавад.

Эй зани мӯъмин! Ёрирасони шавҳар бош, такягоҳи ӯ бош, ба ӯ итоат кун, нисбат ба ҳамсар нофармон мабош, савоби бузурге хоҳи гирифт. Ба хонаатон танҳо онҳоеро ворид кун, ки шавҳарат иҷозат додааст, аз омадану даромади касе шавҳарат хушнуд бошад, моли ӯ ва моли худро бе иҷозати ӯ харҷ накун, бе иҷозати ӯ аз хона берун нашав.

Ва шод бошед, эй занон! Паёмбари Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд:

«Агар зан панҷ намозашро адо кунад ва (дар моҳи рамазон) рӯза бигирад, иффати худро нигоҳ дорад ва агар ба шавҳараш итоат кунад, аз ҳашт дари биҳишт, аз кадоме бихоҳад, дохил мешавад». Ин ҳадисро Аҳмад (1/191) ривоят кардааст, Шайх Албонӣ онро саҳеҳ гуфтааст.

Эй бандагони Аллоҳ! Мушкилоте, ки дар айёми мо аз сар мегузаронем, ин аст, ки имрӯз бисёриҳо ҷуръат мекунанд, ки дар дини Аллоҳ бе илм ҳарф зананд ва бидуни дониш ҳукм (фатво) содир кунанд, аз ҷумла фатвоҳо дар масъалаҳои бузурги ҷангу сулҳ, муҳоҷират (ҳиҷрат) ва ғайра чизҳо. Аз ин эҳтиёт шавед! Шумо бояд донишро танҳо аз макони донишмандони барҷаста ва бузург ё афроде, ки аз онҳо мегузаранд, бигиред. Имрўз дар интернет аз ҷониби афроде, ки худро олим меноманд, чи қадар тасаввуроти гуногун паҳн шудааст ва мардум аз онҳо мехонанд, мешунаванд ва мегиранд! Бидонед, ки ин илм — дини шумост, пас бубинед, ки дини худро аз куҷо мегиред.

Эй бандагони Аллоҳ! Имрӯз (дар соле, ки ин хутба гуфта шуд) ба лутфи Аллоҳ Таъоло чунин кард, ки ду ид ба ҳам рост омад: Иди Фитр ва Ҷумъа (яум ул-ҷумъа). Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) боре намози идона хонданд, он ҳам Иди Фитр (Иду-л-Фитр) буд ва сипас ба мардум рӯ оварда, ба онҳо гуфт:

يا أيها الناس إنكم قد أصبتم خيرا وأجرا وإنا مجمعون فمن أراد أن يجمع معنا فليجمع، ومن أراد أن يرجع إلى أهله فليرجع

«Эй мардум, шумо (ҳоло намози идро адо кардед) фоида гирифтед, савоб гирифтед. Мо ҳам ҷумъаро мехонем. Ҳар кӣ мехоҳад бо мо ҷумъаро бихонад, онро адо кунад ва ҳар кӣ мехоҳад назди хонаводааш баргардад, баргардад». Ин ҳадисро Ат-Табаронӣ (13591) ривоят кардааст.

Усмон ибни Аффон, яке аз халифаҳои солеҳ, вақте ки ид ба рӯзи ҷумъа рост омад, гуфт: «Эй мардум! Имрӯз рӯзест, ки ду ид ба ҳам мепайвандад ва ҳар кӣ мехоҳад, ки аз атрофиёни Мадина мунтазири ҷумъа бошад, мунтазир шавад ва ҳар ки мехоҳад, баргардад, иҷозат медиҳам, зеро ин Суннати Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аст. Алӣ ибни Абу Толиб (Аллоҳ аз ӯ розӣ бод) мефармояд: «Ҳар кӣ ҷумъа бихоҳад намоз бигузорад ва ҳар кӣ биншинад, биншинад». Яъне ҳар кӣ мехоҳад дар хона нишинад, бинишинад, ин ҷоиз аст. Бар асоси ин касе, ки намози идро адо карда, ба он омадааст, иҷозат дода мешавад, ки ба намози ҷумъа наояд. Ӯ чӣ кор мекунад? Чун вақти намози пешин (Зуҳр) фаро расад, намози пешинро мехонад. Аммо, албатта, вақте ки шахс ба масҷид меояд ва намози ҷумъаро адо мекунад, боз ҳам беҳтар аст. Ин иҷоза ба шахсе, ки ба намози ид наомадааст, воҷиб аст, ки ба намози ҷумъа биёяд ва онро адо кунад.

Аз Аллоҳи Зиндаи Мутаъол металабем, ки ибодатҳои моро аз мо қабул кунад, рӯзаи мо (сиём), намози шаб (қиём) ва дигар амалҳоямонро дар ин моҳ қабул кунад. Аллоҳ Таъоло гуноҳҳои моро, хатогиҳоямонро бубахшад ва моро бо раҳмати Худ мағфират кунад. Аллоҳ Таъоло ин Рамазонро сабаби озод шудани мо аз оташи Дӯзах гардонад. Аллоҳ Таъоло ба мо дарки дини хеш ато фармояд, илми фоиданок ва пойбанди қатъии роҳи Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ато фармояд.

Сообщение Насиҳатҳои муҳим дар иди Рамазон появились сначала на Nuri Islom.

Суханони шайх Сулаймон Рухайлӣ дар бораи шаби 30-уми Рамазон

━━━━༻✦༺━━━━

«Шаби сиюми Рамазон — шаби охирини он аст, ки шояд шаби Қадр бошад ва шояд ин шаби охирини моҳи Рамазон дар ҳаёти шумо бошад. Онро беҳтарин шаби худ созед. Мутаасифона дар ин шаб бисёриҳо бепарвоӣ мекунанд, вале бидонед, ки ибодат дар замони бепарвоии инсонҳо аз савоби бузург аст. Аллоҳ ин шабро ба мо ато кардааст, ки хайрхоҳ савобашро афзун гардонад ва касе, ки камбудӣ кардааст, камбудиро пур бигардонад. Рамазонро ба беҳтарин тарз видоъ кун, эй бандаи Аллоҳ».

Сообщение Суханони шайх Сулаймон Рухайлӣ дар бораи шаби 30-уми Рамазон появились сначала на Nuri Islom.

كُلُّ شَيْءٍ بِقَدَرٍ، حَتَّى الْعَجْزِ وَالْكَيْسِ

«Ҳама чиз аз рӯи тақдир аст, ҳатто нотавонӣ (заифӣ), доноӣ (заковат, хирад)». Муслим, 2655.

Нотавонӣ ва заифӣ, агар шахс дошта бошад, аз ҷониби Аллоҳ муқаррар шудааст. Ҳикмат, заковат, ақл, чи тавре Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам гуфтаанд, ин бо амри Аллоҳ Таъоло аст.

Аз ин рӯ, дар дуое, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба мо омӯхт ва фармуданд, ки бо он ба сӯи Аллоҳ рӯй оварем:

اللهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ العَجْزِ وَالكَسَلِ

/Аллаҳумма инни аъузу биКа мин-ал-ъаҷзи уаль-касал/

«Ё Аллоҳ, ман аз нотавонӣ, заифӣ ва танбалӣ ба  Ту паноҳ мебарам».

ал-Бухорӣ, 2893.

Сообщение Дуо аз сустӣ ва танбалӣ появились сначала на Nuri Islom.

تَحَرَّوْا لَيْلَةَ الْقَدْرِ فِى الْعَشْرِ الْأَوَاخِرِ مِنْ رَمَضَانَ

«Шаби Қадрро дар даҳ шаби охири моҳи Рамазон биҷӯед».

📚 Ҳадиси Бухорий, 2020; Муслим, 1169.

Яъне, он метавонад яке аз шабҳои даҳаи охир бошад, аммо ба эҳтимоли зиёд яке аз шабҳои тоқ, яъне бисту якум, бисту севум, бисту панҷум, бисту ҳафтум ва бисту нӯҳум аст. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:

تَحَرَّوْا لَيْلَةَ القَدْرِ في الوِتْرِ مِنَ العَشْرِ الأوَاخِرِ مِن رَمَضَانَ

«Шаби Қадрро дар шабҳои тоқи даҳаи охири моҳи Рамазон биҷӯед».

📚 Ҳадис ривояти ал-Бухори, 2017.

Аз шабҳои тоқ, эҳтимоли бештар шабҳои бисту панҷум, бисту ҳафтум ва бисту нӯҳум аст, зеро Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) низ фармудаанд:

فمَن كانَ مُتَحَرِّيَهَا فَلْيَتَحَرَّهَا في السَّبْعِ الأوَاخِرِ.

«Ҳар кӣ ӯро биҷӯяд, дар ҳафт шаби охир биҷӯяд».

📚 Ҳадиси Бухори, 2015: Муслим, 1165.

Аз ҳамин се шаб эҳтимоли баландтарин дар шаби бисту ҳафтум руҳ медиҳад. Убай ибни Каъб, ки аз ёрони Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аст, гуфт:

وَاللَّهِ إنِّي لأَعْلَمُهَا، وَأَكْثَرُ عِلْمِي هي اللَّيْلَةُ الَّتي أَمَرَنَا رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وسلَّمَ بقِيَامِهَا هي لَيْلَةُ سَبْعٍ وَعِشْرِينَ.

«Қасам ба Аллоҳ, ман медонам, ки он чӣ шаб аст. Ин шабе, ки Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) моро ба намоз сарф кардан амр фармудааст, шаби бисту ҳафтум аст».

📚 Ҳадис ривояти Муслим, 762.

Аз ин ҳама гуфтаҳо ба хулосае омадан мумкин аст, ки шаби Қадр, ки соле як бор мешавад, ба яке аз даҳ шаби охири моҳи Рамазон рост меояд ва дар миёни онҳо ҳаракат мекунад, аммо ба эҳтимоли зиёд ба шуморҳои тоқ рост меояд.

Чаро Аллоҳ Таъоло вақти дақиқи ин шабро аз мо пинҳон кард? Ин яке аз зуҳуроти ҳикмати бепоёни Офаридгор ва раҳмати Ӯ нисбат ба мост. Аллоҳ Таъоло ин шабро аз илми мо пинҳон кард, то дар ин шабҳои мубораки даҳаи охири моҳи Рамазон ҳарчи бештар амалҳои шоистае анҷом диҳем, то дар ҳамаи ин шабҳо намоз бихонем, Аллоҳро ёд кунем, ба сӯи Ӯ бо дуо рӯй оварем ва наздик шавем. Ӯст, ки соҳиби мукофотҳост. Илова бар ин, ин имтиҳонест барои мардуме, ки дар ҷустуҷӯи ин шаб саъй мекунад ва ки ғафлат ва танбалӣ мекунад.

Аллоҳ Таъоло рӯза ва ибодатҳоятонро қабул гардонад.

﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏

Аз барномаи «Даҳ шаб. Калиди хушбахтӣ»

Сообщение Имрӯз (дар шаби сеюм ба чаҳоруми апрел) шаби 25-уми ин моҳи муборак аст. появились сначала на Nuri Islom.

الْتَمِسُوهَا فِي الْعَشْرِ الْأَوَاخِرِ

«Шаби Қадрро дар даҳ шаби охир ҷустуҷӯ кунед».

Ин ҳадисро Бухори (2018) ва Муслим (1167) ривоят кардаанд.

Ин метавонад яке аз ин шабҳо бошад. Аммо эҳтимоли тоқ будани он бештар аст, аммо метавонад ҷуфт бошад, зеро гуфта мешавад, ки Қуръон дар шаби бисту чаҳоруми Рамазон нозил шудааст. Ва чунон ки медонед, Аллоҳ Таъоло мефармояд:

إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ

«Мо онро дар шаби қадр нозил кардем». (Куръон, сураи «Қадр», 97:1).

Ин маънои онро дорад, ки шаби Қадр метавонад шаби бисту чаҳорум бошад, мисли имрӯз. Аммо ӯ гуфт:

«Дар даҳ шаби охир ҷустуҷӯ кунед».

Дар баробари ин Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳадиси дигар фармудаанд:

في السبع الأواخر

«Дар ҳафт шаби охир ҷустуҷӯ кунед».

Ин маънои онро дорад, ки он метавонад дар даҳ шаб бошад, аммо эҳтимоли зиёд аст, ки он ҳанӯз дар ҳафт шаби охир аст. Шояд на ҳафт, балки ба эҳтимоли зиёд ҳафт. Яъне эҳтимол зиёд мешавад, яъне бо эҳтимолият зиёд мешавад, хоҳиши мо, саъю талоши мо, саъю талоши мо низ бояд зиёд шавад, ин шаа Аллоҳ, зеро Рамазон ба охир мерасад ва шабу рўз кам мешавад барои ибодат.

Аз Аллоҳи Таъоло мехоҳем, ки мо ба беҳтарин тарз ибодат кунем ва ба хушнудӣ ва омурзиши Ӯ ноил шавем. ҶазокумуЛлоҳу хайрон.

الحمد لله رب العالمين

Сообщение Ёдоварӣ дар шаби 24-уми Рамазон 2024/1445 (дар шаби аз дуюм ба сеюми апрел) появились сначала на Nuri Islom.

🚫 Шӯхӣ набояд дурӯғ бошад.

◈●◈══•══◈●◈

📜 Боре мардум ба Паёмбари Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) рӯ оварда гуфтанд: «Эй Расули Аллоҳ, бо мо шӯхӣ мекунед». Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд:

إنِّي لا أقولُ إلَّا حقًّا

«Аммо ман танҳо рост мегӯям.» Ҳадисро Аҳмад (2/360) ва Тирмизӣ (1990) ривоят кардаанд. Ҳадис саҳеҳ аст. «Саҳеҳи ал-Ҷомиъ» (2494).

🚫 Барои ҳамсӯҳбатонро хандон кардан, шумо наметавонед дурӯғ бигӯед.

Дурӯғ гуфтан — кори зишт аст, ки ба мусулмон мувофиқ нест.

📜 Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:

ويلٌ للذي يحدِّثُ بالحديثِ ليُضحكَ به القومَ فيكذبُ ويلٌ له ويلٌ له

«Вой бар ҳоли касе, ки чизе мегӯяду дурӯғ мегӯяд, то мардумро бихандонад. Вой бар ӯ, вой бар ӯ!» Ҳадисро Абу Довуд (4990), Тирмизӣ (2315) ривоят кардаанд. Саҳеии ҳадисро Абу Исо ат-Тирмизи, Ҳоким, Аз — Заҳаби, Санъонӣ ва Албонӣ тасдиқ кардаанд.

📜 Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мардумро ба дуруғ гуфтан ҳатто ҳамчун шӯхӣ тарғиб намуда, фармуд:

أَنَا زَعِيمٌ بِبَيْتٍ فِي وَسَطِ الْجَنَّةِ لِمَنْ تَرَكَ الْكَذِبَ، وَإِنْ كَانَ مَازِحًا

«Барои касе, ки дар вақти шӯхӣ ҳам аз гуфтани дурӯғ худдорӣ мекунад, дар канори миёнаи биҳишт хона кафолат медиҳам». Ҳадисро Абу Довуд (4800), Байҳақӣ (10/249) ривоят кардаанд. Имом Нававӣ ва Шайх Албонӣ саҳеҳ будани ҳадисро тасдиқ кардаанд.

Сообщение Шӯхии бардурӯғ появились сначала на Nuri Islom.

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ

«Дар моҳи Рамазон, ки дар он Қуръон барои ҳидоят барои мардум ва нишонае равшани ҳидоят ва фаҳмиш нозил шудааст».

(Қуръон, сураи «Бақара», 2:185).

Мо, эй бандагони Аллоҳ, ба лутфи Аллоҳ, акнун дар ин моҳ — дар моҳи Куръон қарор дорем. Аз ин рӯ, бисёр муҳим аст, ки ёдоварӣ кунем, ки муносибати мо нисбат ба Қуръон – ба Китоби Аллоҳ аз дидгоҳи эътиқод, аз диди имон, аз диди амал ва аз нигоҳи ақида чӣ гуна бошад аз рӯи нуқтаи назари рафтор.

Эй бандагони Аллоҳ! Ҳама ҳарфҳо, калимаҳои Қуръон ва тамоми маъноҳои он — Каломи Офаридгори мост. Худи Аллоҳ Таъоло онро баён кард ва Ҷаброил суханони Куръонро аз Ӯ шунид. Ҷаброил аз ҳама муҳимтарини фариштагон аст. Онро овард ва бо он ба назди паёмбар Муҳаммад (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фуруд омад. Дар ин бора Аллоҳ Таъоло дар Қуръон мегӯяд:

وَإِنَّهُ لَتَنزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلَى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِينٍ

«Ва ҳароина, ин китоби нозилшуда аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён аст. Онро Ҷабраил нозил кардааст. Бар дили ту эй Муҳаммад, то аз бимдиҳандагон боши ва ба василаи он мардумро ҳидоят намоӣ, ба забони арабии равшан, ки беҳтарини забонҳост.»

(Қуръон, сураи «аш-Шу’ара», 26:192-195)

Пешиниён гуфтанд:

منه بَدَا وإليه يعود

«Қуръон аз Аллоҳ оғоз шуд ва ба Ӯ бозмегардад».

«Қуръон аз Аллоҳ оғоз шуд…» — ин маънои онро дорад, ки аз ҷониби Аллоҳ омадааст. Онро баёнкунанда Аллоҳ аст. Қуръон офарида нашудааст. Баъзан аз баъзе бародарон шунида мешавад, ки аз рӯи нодонӣ мегӯянд: «Он гоҳ, ки Аллоҳ Қуръонро биёфарид». Не, Қуръон офарида нашудааст! Касе гӯяд, ки Қуръон махлуқ аст (офарида шудааст), кофир аст ва аз дини Аллоҳ берун мешавад. Чунин шахс аз ситоиши Аллоҳ Таъоло ва Каломи Ӯ даст мекашад.

Қуръон — منه بَدَا — аз ҷониби Ӯ омадааст, онро баён кардааст.

«وإليه يعود — … ва ба сўи Ў бозгардад» — ин маънои онро дорад, ки пеш аз қиёмат, дар рўзҳои охир пеш аз фарорасии қиёмат, вақте ки мардум аз хондани Қуръон, фаҳмидани Қуръон, имон овардан ба Қуръон, ва мувофиқи Қуръон амал намудан даст мекашанд, Аллоҳи Таъоло намегузорад, ки китоби Ӯ (Каломаш) паст шавад. Аллоҳ Таъоло дар як шаб Куръонро аз рӯи Замин мебардорад, ва як ояте дар ёди касе намемонад ва дар ягон саҳифаву дар ягон варақ ояте боке намонад.

Эй бандагони Аллоҳ! Қуръон китоби Ҳидоят аст, яъне китоби ҳидоят ва дастуроти мустақим. Ин китоби хушбахтист! Ин китоби муваффақият аст! Ин китоби шифобахшест барои одамон аз ҳама бемориҳо. Аллоҳ Таъоло ин китобро ба мо чун насиҳат ва ҳидоят нозил кард ва ба мо роҳи ҳақро нишон дод. Қуръон барои мӯъминон нур аст! Қуръон барои парҳезгорон нури равшан аст! Ин барои дили мо шифо аст!

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ

«Албатта, ин Қуръон ба роҳи рост ҳидоят мекунад».

(Қуръон, сураи «Исро», 17:9).

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

قَدْ جَاءَكُم مِّنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُّبِينٌ

«Аз ҷониби Аллоҳ бар шумо нур ва навиштаҷоти равшан омад». (Қуръон сураи «Моида» 5:15).

Ва Аллоҳ Таъоло мефармояд:

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْ مِنِينَ

«Мо аз Қуръон чизеро нозил мекунем, ки барои мӯъминон шифо ва раҳмат аст».

(Қуръон, сураи Исро, 17:82).

Эй бандагони Аллоҳ барои ҳидояти Куръон ва дар ҳақиқат шифо ёфтан аз Куръон танҳо хондани Куръон, танҳо хондани каломи он кифоя нест. Шумо ҳатман бояд Қуръонро хонед ва онро дарк кунед, бояд дар бораи маъноҳои он, дастурҳои он фикр кунед. Ва фаҳмида, амал бикард! Пас аз фаҳмидани он, шумо бояд он чизеро, ки мефаҳмед, иҷро кунед. Сипас шахсро Қуръонхон меноманд.

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُولَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ

«Касоне, ки ба онҳо китоб додаем ва онро ба дурустӣ мехонанд, ба он имон овардаанд».

( Қуръон, сураи Бақара, 2:121).

Пешиниён гуфтаанд: «Касоне, ки Қуръонро ҳақиқӣ мехонанд, ба маънои он аст, — ки мувофиқи он амал мекунанд».

Аллоҳи мутаъол мефармояд:

كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ

«Китобе, ки Мо бар ту нозил кардаем, муборак аст, бошад, ки хирадмандон дар оёти он тафаккур кунанд ва панд гиранд». (Қуръон, сураи «Биҳишт», 38:29).

Эй бандагони Аллоҳ! Албатта, Қуръон бузургтарин мӯъҷизаест, ки ба паёмбарон дода шудааст. Баъзан мегӯянд, ки ин мӯъҷиза аст, аммо онро нишона гуфтан дуруст аст. Ва ин нишонае аст, ки то рӯзи Қиёмат абадӣ хоҳад буд. Ин як аломати абадӣ аст.

Агар мӯъҷизаҳое, ки ба паёмбарон дода шуда буданд, дар замони онҳо буданд ва дигар вуҷуд надоранд, Қуръон нишона ва мӯъҷизаест, ки асрҳо боқӣ хоҳад монд ва мӯъҷизаҳои Қуръон тамом намешавад. Ва ҳатто одамон бебозгашт будани ин Қуръонро дарк карда наметавонанд. Ва кас аз мутолиаи сершумори Қуръон хаста намешавад. Қуръон наметавонад дилгиркунанда бошад, зеро он Каломи Аллоҳ Таъоло аст.

Қуръон — бузург аст! Шумо наметавонед аз ӯ боло равед. Аз ин рӯ, Аллоҳ Таъоло ба ҷину инсонҳо — ин ду навъи махлуқоти душворро даъват кард: эҷод кунед, бинависед, чизеро ба ин Қуръон монанд созед, ҳатто агар тамоми Қуръон набошад, ақаллан як сураи шабеҳ. Аллоҳ Таъоло фармудааст, ки ин корро карда наметавонанд, агарчи барои ин ҳама ҷамъ шаванд ва ба якдигар ёрӣ расонанд.

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هَذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا

«Бигӯ: «Агар тамоми инсонҳо ва ҷинҳо гирд оянд, то монанди ин Қуръонро анҷом диҳанд, ҳарчанд бо якдигар ёрӣ диҳанд, аз ӯҳдаи он намебарояд». (Қуръон, сураи «Исро», ояти 17:88).

Эй бандагони Аллоҳ! Мо бояд бидонем, ки Куръон ҳама мукаммал аст, яъне комил аст, дар он ҷо ягон камбудӣ ва норасоие нест! Ва Қуръон ҳама муташабиҳ аст, яъне ҳамаи оётҳои он шабеҳ аст ва дар миёни онҳо ягон ихтилофе нест, ҳама бо ҳам мувофиқ ва созгоранд ва ҳама комиланд! Дар Китоби Аллоҳ ҳеҷ ихтилофе вуҷуд надорад.

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُه

«Китобе, ки оятҳояш комил аст».

(Қуръон, сураи «Ҳуд», 11:1).

Ва Аллоҳ Таъоло мефармояд:

اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا

«Аллоҳ беҳтарин суханро дар сурати Китобе нозил кард, ки дар он, оятҳо ба ҳам монанданд». (Қуръон, сураи «Зумар», 39:23).

«Ба ҳам монанд» — маънои онро дорад, ки ҳама бо ҳамдигар мувофиқанд. Дар он ҷо ягон зиддият вуҷуд надорад!

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ

لَّا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيد

«Дарҳақиқат, ин Китоби бузург аст. Дурӯғ ба ӯ на аз пеш ва на аз пас наздик мешавад. Ин аст, нозил шуда, ки аз ҷониби Аллоҳи Ҳаким ва лоиқи ситоиш». (Қуръон, сураи «Фуссилат», 41:41-42).

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِندِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا

«Наход ки дар Қуръон андеша намекунанд? Агар аз ҷониби Аллоҳ намебуд, дар он ихтилофоти зиёде пайдо мекарданд». (Қуръон, сураи «Нисо», 4:82).

Шахсе, ки мегӯяд, ки дар Қуръон ихтилоф ё мухолифат пайдо кардам, битарсад аз Аллоҳ, битарсад. Агар шумо дар Қуръон ихтилофе пайдо кунед, он гоҳ ихтилоф дар Қуръон нест, балки дар шумо, дар ақли шумо, дар ақли нокомил, заиф, бадбинӣ ё нияти шумост. Ба он ҷо нигаред…

Эй бандагони Аллоҳ! Аллоҳ Таъоло дар Китоби Худ касонеро, ки ҷуръат ва ҷасорат нишон медиҳанд, ки дар бораи Қуръон (дар бораи Сухани Аллоҳ) чизе бигӯянд, ки дар бораи Каломи Аллоҳ чизе бофта, ба тариқи худ тафсир мекунанд ё чизеро инкор мекунанд ба азоби сахт таҳдид мекунад. Барои инҳо азобе дардовар аст!

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا أَفَمَن يُلْقَى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَم مَّن يَأْتِي آمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

«Албатта, онон, ки дар оёти Мо каҷравӣ мекунанд, бар Мо пӯшида нестанд (яъне, Аллоҳ онҳоро мебинад ва мешунавад). Кадомаш беҳтар аст: он касе, ки ба Дӯзах андохта мешавад ё он касе, ки Рӯзи Қиёмат сиҳату саломат меояд? Он чизе ки мехоҳед, кунед! Ба дурустӣ ки Ӯ ҳар коре, ки мекунед, биност ва огоҳ аст». (Қуръон, сураи «Фуссилат», 41:40).

Эй бандагони Аллоҳ, эҳтиёт бошед, ки як калимаҳам дар бораи Қуръон, дар бораи Аллоҳ, дар бораи дини Аллоҳ бе илму дониш гап назанед, Аллоҳ моро нигаҳбон бошад!

Фикр кунед! Абубакр Сиддиқ — ростгӯйтарини ин уммат, беҳтарин инсони ин уммат, беҳтарини инсонҳо пас аз анбиё ва расулон, вақте аз ӯ дар бораи маънии яке аз оятҳои Қуръон пурсиданд, маънои ин калимаро дар Қуръон намедонист, ин суханонро гуфт:

أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّنِي؟ وَأَيُّ سَمَاءٍ تُظِلُّنِي؟ إن أنا قُلْتُ فِي كِتَابِ اللَّهِ ما لا أعلم

«Агар дар бораи Каломи Аллоҳ чизе бигӯям, ки намедонам, чӣ замин маро бардошт ва чӣ осмон маро бипӯшонад». Ибни Абу Шайба, 6/136. Абӯбакри Сиддиқ (аз ҳама ростгӯй) Аллоҳ аз ӯ рози бошад, метарсид, ки як калимаро ба ақидаи худаш бидуни дониш ва бефаҳм бигӯяд.

Эй бандагони Аллоҳ! Эй уммати ислом! Каломи Аллоҳро бузург кунед!

Барои ҳамин мо мусулмонон бо шумо дар ин мавқеъ ҳастем. Ва мо ҳама дод мезанем, ки моро таҳқир мекунанд, хориҷ мекунанд, мекушанд. Чаро мо ин қадар хору зор шудаем? Бале, зеро мо каломи Аллоҳро баланд намебардорем. Танҳо агар мо ин Каломро баланд бардорем, онро дар қалби худ баланд бардорем, он вақт худи мо хам сарбаланд мешавем. Каломи Аллоҳро дар дилҳои худ бузург кунед.

Мавқеи Китоби Аллоҳро бидонед. Фарқи Қуръон аз калимаҳои дигар, миёни сухани мардум ҳамон гуна аст, ки Аллоҳ ва махлуқ аст. Аз ин рӯ, мо бояд ҳама вақт, дар ҳама масъалаҳои баҳсбарангези худ ба таври қатъӣ ба ҳукм, қарор ва ҳукм ба китоби Аллоҳ – Қуръон муроҷиат кунем!

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ

إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا

«Пас, агар дар чизе ихтилоф кунед, агар ба Аллоҳ ва рӯзи Қиёмат имон доред, онро ба сӯи Аллоҳ ва Пайғамбар боз гардонед! Анҷоми он беҳтар ва некӯтар аст.» (Қуръон, сураи «Нисо», 4:59)

Рӯй овардан ба Суннат ба мисли рӯй овардан ба Қуръон муҳим аст. Чунки Суннат — тафсири Қуръон аст. Чунки Аллоҳ Таъоло дар Қуръон ба Суннат муроҷиат карданамонро мефармояд:

وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا

«Он чи Паёмбар ба шумо додааст, бигиред ва аз он чӣ шуморо манъ кардааст, парҳез кунед».

(Қуръон, сураи «Нисо», 4:59).

Эй бандагони Аллоҳ! Дар моҳи Рамазон бояд ба Қуръон таваҷҷуҳи хоса зоҳир кард. Ва ин тасодуфӣ ва тааҷҷубовар нест! Охир ин моҳи Қуръон аст, ин моҳест, ки Қуръон дар он нозил шудааст. Аз ин рӯ, Ҷабраил ҳар моҳи Рамазон ба Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) зоҳир мешуд. Ва аз аввал то охир тамоми Қуръонро мегузаштанд. Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) Қуръонро ба Ҷабраил хонданд ва онҳо онро комилан тасдиқ карданд. Ва чун соли охири ҳаёти Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) буд, ин оштӣ ду бор сурат гирифт: Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) бо Ҷабраил ду маротиба Қуръон хонд.

Ин пандест барои ману шумо, эй бандагони Аллоҳ! Дар ин моҳ (хайр, ҳадди аққал ин моҳ!) нагузоред, ки Қуръон аз шумо дуртар, дар ҷое дар раф ҷойгир шавад. Албатта, на танҳо дар ин моҳ, балки ҳамеша, балки махсусан дар ин моҳ бояд бисёр Қуръон бихонед, дар бораи Қуръон бисёр андеша кунед ва мавқеъи худро аз нав дида бароед, худ баҳо диҳед: «Чӣ гуна ба ин Китобе, ки Аллоҳ ба ман ато кардааст ва Аллоҳ маро бо он ҳидоят кардааст, чӣ гуна муносибат кунам? Ман дар мавриди хондан, омӯхтан ва иҷро кардани он чӣ гуна муносибат мекунам?»

Ва биёед, эй бандагони Аллоҳ, дар ин моҳ худро аз ҷониби беҳтарин нишон диҳем, дар назди Аллоҳ нисбат ба Китоби Ӯ меҳрубонтар бошем. Дар ин моҳ, биёед дар ин ризқи некӯ аз Китоби муҷассамаи Аллоҳ Таъоло захира кунем. Барои хондан ва ҳидоят ёфтан аз Қуръон бо нафси худ ҷиҳод кунем.

Аз Аллоҳ Таъоло мехоҳем, ки моро аз аҳли Қуръон (аз одамони Қуръон) кунад. Ва чунон ки Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фармудаанд:

أهلُ القرآنِ أهلُ اللهِ

«Аҳли Қуръон — инҳо аҳли Аллоҳанд». Яъне инҳо бандагони махсусе ҳастанд, ки дар ҳисоби махсуси Аллоҳ Таъоло ҳастанд.

Сообщение Рамазони худро моҳи Қуръон бикун появились сначала на Nuri Islom.

(Қисми 2)

▬▬▬▬▬▬▬▬

Боқимондаҳои зардуштӣ чизест, ки имрӯз дар бисёре аз кишварҳои Исломӣ густурда аст: он кишварҳое, ки дар он кишварҳо давлати форсӣ буд, ба мисли Озарбойҷон ё Осиёи Марказӣ ё Курдистон, манотиқи шимоли Ироқ. Ин мардумон ҷашнеро бо номи Наврӯз ҷашн мегиранд.

Аслан ин рӯзи нав ё соли нав аст. Дарвоқеъ, ин ҷашни зардуштист. Зардуштиён ду худоро мепарастиданд: худои нур ва худои зулмот. Худои нур, ки некӣ мекунад ва худои зулмот, ки бадӣ мекунад. Ҳамин тавр, онҳо инро 21 март ҷашн мегиранд ва ин рӯзи баробаршавии баҳор аст.

➥ Ин маънои онро дорад, ки шаб бо рӯз муқоиса карда мешавад, яъне рӯзона ва вақти торикии рӯз бо ҳам муқоиса карда мешавад. Ва баъд аз ин рӯз қисми рӯзона, қисми рӯшноии рӯз афзоиш меёбад, яъне рӯшноӣ афзоиш меёбад. Ва ин ғалабаи нурро рамзи худои нур медонанд.

Аз ин рӯ, рӯзи 21 март ин идро зардуштиён, оташпарастон ва дуалистҳо ҷашн мегиранд.

⚠️ Мутаасифона бисёре аз афроде, ки имрӯз худро мусалмон меҳисобанд, аз ин ид бо кафк аз даҳон дифоъ мекунанд ва мегӯянд, ки ин ҷашни Ислом аст ва ё ҳатто онро соли нави мусалмонон мегӯянд. Ва баъзан омодаанд баҳс кунанд бо онҳое, ки ба онҳо мегӯянд, ки ин ҷашни бутпарастист ва барои мусулмонон қобили қабул нест, таҷлили он ҷоиз нест.

❗️Иштирок дар идҳои кофирон ҳаром аст.

✍🏼 Ибни Қайим мегӯяд, ки ин яке аз навъҳои ширки майда аст, зеро он як навъи “иқрор”, яъне ризоият бо ин корҳои мардум аст.

Сообщение ИДИ НАВРӮЗ: Оё ба мусалмонон ҷашн гирифтан мумкин аст? появились сначала на Nuri Islom.

(Қисми 1)

▬▬▬▬▬▬▬▬

Эй бандагони Аллоҳ, идҳо аз ҷониби Аллоҳ шодии ҳақиқӣ мебошанд.

Инро ба оила ва фарзандонатон фаҳмонед.

✦ Шумо метавонед шодии воқеӣ, ҳақиқӣ, оромии ҳақиқӣ дар ҷони худ, ваҳдати муборакро эҳсос кунед, агар бидонед, ки худи Офаридгоре, ки шумо аз Ӯ вобастаед ва аз Ӯ вобаста аст, ки имрӯз бо шумо, фарзанди шумо ва наздиконатон чӣ мешавад, фардо, дар тамоми умр, баъд аз марг медонед, ки Ӯ аз шумо розӣ аст. Ин аст хурсандӣ!

✦ Ҳангоме ки идҳоеро, ки Аллоҳ муқаррар ва баракат додааст, ҷашн мегиред, лутфи Ӯро ба даст меоред, бо ин шодӣ, ба воситаи ин ҷашн ба Ӯ наздик мешавед. Ин аст ҷашни ҳақиқӣ!

📜 «Чун Паёмбар Мухаммад (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ба Мадина омаданд, сокинони он [ансориён] ду ид доштанд [Наврӯз ва Маҳраҷон], дар вақти бозӣ карданашон. Аз онҳо пурсид: «Инҳо чихел рӯзҳоянд?» Гуфтанд: «Инҳо рӯзҳое ҳастанд, ки дар замони ҷоҳилият бозӣ мекардем ва хурсандӣ мекардем». Сипас Расули Аллоҳ (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фармуд: «Ба дурусти ки Аллоҳ онҳоро барои шумо ба ду рӯзи беҳтар иваз кард, онҳо иди Қурбон [Ид ул-Адҳа] ва иди Рӯза [Ид ул-Фитр]». Ҳадисро Абу Довуд (1134) ривоят кардааст. Шайх Албонӣ гуфтааст: «Ҳадиси саҳеҳ». Исноди ин ҳадис ба шарти Муслим саҳеҳ аст ва Ҳоким низ ҳаминро гуфтааст, ки Заҳабӣ бо ӯ ризоият кардааст. Саҳеҳи Аби Довуд (4/297).

Алҳамдулиллоҳ! Иди Қурбон ва Иди ифтор пас аз Рамазон. Эй бандагони Аллоҳ, Аллоҳ иваз кард ва он чи Аллоҳ ба мо ато кардааст кифоя аст.

▬▬▬▬▬▬▬

Ид чист❓

Баъзеҳо онро ҳамчун ид тарҷума мекунанд. Аммо он набояд ид бошад.

«Ид санаест, ки бо як муқаррарӣ таҷлил мешавад (ҳафтае як маротиба, соле як маротиба ва ғ.).

☑️ Таъсиси санае, ки батакрор, мунтазам таҷлил мешавад, дар шариат муқаррар нашудааст. Дар шариати мо чизе нест, ки санаи муайян гирифта, онро мунтазам ҷашн гирем. Ин ба бидъат дахл дорад!

Аллоҳ (Ӯ пок ва баландмартаба аст) барои кӯдак ҳангоми таваллуди ӯ танҳо ақиқа муқаррар кардааст. Ақиқа насб карда шудааст ва тамом. Пас аз ин ҳеҷ чиз насб карда нашуд. Пас аз ин ба муносибати таваллуди ӯ дигар нишонаҳо ва ҷашнҳо нест. Вақте ки ӯ таваллуд шуд, ӯро ҷашн мегирифтанд, дар шакли ақиқа ҷашн мегирифтанд ва баъд аз он дигар чизе набуд.

➜ Ва агар мардум санаи муайянеро бигиранд ва онро мунтазам ҷашн гиранд: ҳар ҳафта ё ҳар моҳ ва ё ҳар сол — пас ин маънои онро дорад, ки ин санаро ба идҳои исломӣ баробар ё муқоиса кардаанд. Ва ин ҳаром аст, қобили қабул нест, зеро дар Ислом танҳо се ид вуҷуд дорад: Иди Фитр, Иди Қурбон ва Ҷумъа.

🗣 Касе гӯяд, ки ин ба масъалаи ибодат дахл надорад, балки ба масъалаи амалҳои оддии мардум (одат) дахл дорад.

✅ Мо мегӯем, ки не: азбаски чизе ҳамчун сана гирифта мешавад, ҳар дафъа ботантана ҷашн гирифта мешавад, пас ин аллакай қонуншиканӣ аст, одамон онро аллакай ҳамчун «ид» гирифтаанд ва мо ҳамагӣ се «ид» дорем.

📜 Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) вақте ба Мадина расид, дид, ки ансорҳо ду рӯзро ҷашн мегиранд, ки ҳама вақт ҷашн мегирифтанд. Гуфт: Инҳо кадом рӯзҳоянд? Гуфтанд: Ин маҳраҷон асту ва наврӯз. Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) фармудаанд: «Дарҳақиқат, Аллоҳ онҳоро барои шумо ба ду иди беҳтаре иваз кардааст: «Иди Қурбон» ва «Иди Фитр».

➜ Ҳарчанд онҳо ҳам метавонистанд бигӯянд, ки ин барои мо танҳо як одат аст, на дин, мо танҳо маҳраҷонро мисли як навъ ҷашн ҷашн мегирем ва ғайра. Паёмбар (дуруду саломи Аллоҳ бар ӯ бод) ҳаром кард ва фармуд, ки Аллоҳ ба шумо беҳтарин ду рӯзро иваз кардааст: Иди Қурбон ва Иди Фитр.

━━━━➳༻•༺➳━━━

Сообщение ИДИ НАВРӮЗ: Оё ба мусалмонон ҷашн гирифтан мумкин аст? появились сначала на Nuri Islom.